Nel
‘Mijn kleindochter voorlezen ging in het begin nog wel. Kleine woordjes begreep ik. Lange woordjes niet. Dan verzon ik iets wat er zou kunnen staan. Tot ze ouder werd en zei, nee oma, dat staat daar helemaal niet. Dat deed pijn, zoveel pijn. Mijn eigen kleindochter zag dat ik niet eens een simpel boekje kon lezen.
Het maakte me eenzaam, ik dacht dat ik de enige was die niet goed kon lezen en schrijven. Dan bleef ik maar thuis. Ik wilde wel reizen, of in een andere stad winkelen, maar bij de eerste de beste bushalte begreep ik al niet wat er op de bordjes stond. Ik wilde bij een sportvereniging, maar ik was bang dat ik formulieren zou moeten invullen. Ik schaamde me. Altijd was ik bang dat iemand er achter zou komen.’
Nel was 55 toen ze een cursus lezen en schrijven volgde. Ze was niet de enige. Ze was niet te oud om te leren. Nu leest Nel boekjes met haar kleindochter. Reizen doet ze ook, al twee keer vloog ze naar Canada. In de krant leest Nel wat er gebeurt in de wereld en daar praat ze dan over met de mensen die ze tegenkomt. In de bus bijvoorbeeld. Nel glundert. Nel is de gelukkigste vrouw van de wereld.
Blog op Wordpress.com.
Thema: Monotone door Automattic.
